Zeg het maar: wat ga je doen?

Voor de deuropening: Annelies Hutten en Stephan van Embden

Het ligt niet per se voor de hand: twee Nederlandse zorgaanbieders die elkaar ontmoeten in  Portugal. Maar het wordt logisch als je weet dat beide organisaties zich inzetten voor dezelfde soort doelgroep, die soms gebaat is bij een herstelperiode in het buitenland om zich te ontworstelen aan een ongezond netwerk en oude patronen. Annelies Hutten van Terwille vertelt wat het werkbezoek opleverde.

‘Het was even zoeken, daar in Portugal, maar directeur Stephan van Embden wist ons op afstand naar het terras te leiden waar we elkaar zouden ontmoeten. Al tijdens de koffie herkende ik veel in hoe Stichting OnderDak haar doelgroep benadert. Net als bij Terwille bestaan er voor hen geen hopeloze gevallen. De gewoonheid, het eindeloze vertrouwen in mensen met complexe problematiek en het aangaan van wat nodig is … daarin hebben we elkaar gevonden. We gaan allebei uit van eigen kracht en vooral ook van gelijkwaardigheid.

Na de koffie nam Stephan ons mee naar een karakteristiek, Portugees huis. De cliënten en het echtpaar dat hen begeleidt, waren bezig in de tuin, rommelden in de keuken en deden al die gewone dingen die je doet als je ergens woont en leeft. Wij hebben eenzelfde soort locatie, maar dan in Frankrijk. Mensen zijn daar even helemaal weg uit Nederland en dat is soms echt nodig, omdat hun netwerk destructief is geworden. De eerste twee weken genieten ze enorm van de rust, maar daarna komt toch de vraag “Wat nu?” Terwille geeft daarop hetzelfde antwoord als Stichting OnderDak: “Zeg het maar: wat ga je doen? We organiseren het niet voor je, maar we helpen je wél!” Hun gewone leven moet weer ‘aan’.

Stephan benoemde wat wij ook ervaren: je steekt je nek uit voor cliënten, wilt hen bieden wat ze nodig hebben, maar bent je tegelijkertijd bewust van de lijntjes waarbinnen je moet blijven. Dan kan je soms verantwoord een risico nemen, maar dat zorgt nog weleens voor een spanningsveld: we moeten ons werk en het ‘waarom’ vaak uitleggen aan gemeenten, verzekeraars en buurten. Het vraagt bij tijden nogal wat durf en creativiteit om voor je doelgroep te staan. Achteraf hoorde ik dat ons bezoek Stephan extra handvatten heeft gegeven om de positieve insteek vast te houden. Dat is het mooie van uitwisseling: een frisse blik en inspiratie helpen je om uit je dagelijkse praktijk te stappen en nieuwe invalshoeken te zien. Voor ons werkt dat precies hetzelfde.

We hebben Stichting OnderDak dan ook van harte uitgenodigd om naar Groningen te komen. Dan kunnen we verder praten en onderzoeken wat we voor elkaar kunnen betekenen. Ik kan me voorstellen dat klanten die niet lekker zitten in Groningen een plek kunnen vinden in Arnhem, en vice versa. Of dat OnderDak in Portugal een plek biedt aan Spaanstalige vrouwen die wij helpen om uit de prostitutie te stappen. Het zou mooi zijn als we in de toekomst op elkaar terug kunnen vallen, als we een soort ketensamenwerking kunnen starten. Want het onderweg gaan met cliënten is vaak complex, dus hoe meer kennis en kunde we delen, hoe beter; deze uitdaging gaan we beiden niet uit de weg!’

Woonoverlast: (n)iets aan te doen?

Overlast van mensen met psychiatrische problemen, hoe los je dat op? Radioprogramma Kwesties (NTR via NPO1) besteedde er in de uitzending van 13 mei aandacht aan, specifiek gericht op de gemeente Arnhem. Brengen strengere maatregelen als tijdelijke uithuisplaatsing inderdaad de verlichting waar de maatschappij om vraagt? Volgens Stephan van Embden, directeur van Stichting Onderdak, is de materie complexer dan in Kwesties werd geschetst.

Van Embden stoorde zich aan de teneur van de radio-uitzending, waarin een aantal gespreksdeelnemers organisaties als Stichting OnderDak wegzetten als geldbelust, weinig betrokken bij klanten en buurtbewoners, en onvoldoende slagvaardig. Van Embden: ‘De realiteit is dat het met zorgmijdende mensen met complexe psychiatrische problematiek lastig scoren is: onze klanten moeten het doen met een (te) beperkt aantal geïndiceerde begeleidingsuren en hebben een lange, hobbelige weg te gaan naar herstel, voor zover dat al haalbaar is. Met dat feit hebben we gewoon te dealen.’ “Woonoverlast: (n)iets aan te doen?” verder lezen

Sfeercoach Luciën over agressie in het werk

Het is Koningsnacht in Arnhem als sfeercoach Luciën langs gaat bij een van de huizen van Stichting OnderDak. Het plein vóór het pand is gevuld met feestende mensen, maar binnen is de sfeer grimmig: één van de bewoners slaat zijn vuisten kapot op de deur van zijn kamer. Lucien vertelt hoe hij probeerde te de-escaleren, maar uiteindelijk toch een klap opving.

“Juist die avond liep ik de late dienst alleen; normaal gesproken werken we in duo’s, maar we splitsten op om de vinger tijdens deze feestnacht in al onze huizen goed aan de pols te houden. Dus stond ik in mijn eentje tegenover de man die zijn agressie botvierde op deuren en muren. Het liefst wilde ik hem uit de groep hebben, dus naar buiten. Maar daar stond een massa feestvierders en politieagenten, met alle extra prikkels van dien. Toch maar binnen blijven dan, met het risico dat de onrust van deze ene bewoner zou overslaan op de andere mannen. Ik duwde hem met zachte hand zijn kamer in: ‘Wat doe je nou, je hebt de knokkels helemaal kapot, ga nou eens even rustig zitten.’ “Sfeercoach Luciën over agressie in het werk” verder lezen