Nieuw leven na Portugal

Thijs is 21 en heeft zijn leven op de rit. Nu wel. Maar dat is niet vanzelf gegaan. Vijf jaar lang, vanaf zijn 16e, liep het allemaal helemaal niet zo goed. Hij gebruikte drugs, zat zonder werk, had ruzie met zijn ouders en raakte steeds opnieuw in de problemen. Uiteindelijk kwam hij op straat te staan. Iemand raadde hem aan contact op te nemen met Stichting OnderDak. Dat bleek de gouden tip.

‘Woonruimte was mijn eerste zorg, maar ik wilde vooral ook een normaal leven opbouwen. Dus ik volgde de tip op en belde Stichting OnderDak. De hulp werd meteen in gang gezet: ik kreeg het aanbod om naar Portugal te gaan. Even helemaal weg uit de omgeving waarin zoveel fout was gegaan en waar ik door alle hectiek geen ruimte had om na te denken over oplossingen. Daarvoor in de plaats kwam een plek in the middle of nowhere, waar werkelijk niets te beleven was en zelfs het kleinste buurtwinkeltje ontbrak. Dan denk je wel even: ‘Waar ben ik beland?!?

De eerste dagen was het wennen met al die nieuwe mensen op een plek die je niet kent. Ik voelde me onzeker, was emotioneel en twijfelde over alles. Maar de begeleiders waren heel relaxed, hadden alle tijd voor me. We hebben samen een plan van aanpak opgesteld: wat wilde ik en hoe kon ik dat bereiken? Heel belangrijk was structuur. Die ontbrak in Nederland helemaal in mijn leven. In Portugal leerde ik weer om op tijd uit bed te komen, netjes aan het ontbijt te verschijnen en volgens afspraak aan de slag te gaan op het terrein. Er is daar van alles te doen, bijvoorbeeld houthakken en olijven plukken. En zelfs naar de winkels, want die bleken er gelukkig tóch te zijn. Verder werkte ik aan mijn gezondheid door gezond te eten en te sporten.

En natuurlijk waren er de gesprekken met Fons en vooral Erica. Wat heb ik daar veel aan gehad! Die gingen over de doelen die ik wilde bereiken, maar ook over het leven in brede zin. Uiteindelijk gaat het natuurlijk niet om dat gesprek zelf, maar om wat je er mee doet. Misschien verwachtte ik dat het lastig zou worden, daar in Portugal. Je hebt toch je leven vijf jaar lang op een bepaalde manier geleefd en dat gooi je niet zomaar om. Ik denk dat ik dat dacht. Maar het ging me eigenlijk best makkelijk af. Het is net als stoppen met roken: als je niet meer wilt roken, dan stop je. En ik wilde een ander leven en deed dus wat ik daarvoor moest doen. Zo simpel is het. En dan ontdek je dat je veel meer waard bent dan je dacht.

Na drie maanden zat de maximale verblijfstijd erop: de financiering vanuit de gemeente hield op. Maar ik was nog niet klaar, dat vond ik zelf en Stichting OnderDak was dat met me eens. Met een extra maand zou ik kunnen werken aan mijn zelfstandigheid om, eenmaal terug in Nederland, op mezelf te kunnen wonen. Dus ze hebben een maand extra voor me geregeld en een huis waar ik kon oefenen met zelfstandig wonen. Ook dat pakte weer uitstekend uit: ik woon nu op mezelf en heb alle vertrouwen in een mooie toekomst. Natuurlijk, ik heb nog wel wat werk te verzetten voor ik er helemaal ben, maar de wetenschap dat het alleen maar mooier wordt, geeft me vleugels. Ik heb enorm veel zin in de rest van mijn leven: op naar de 100!’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Thijs gefingeerd.